Stormchasers...

Goedemorgen lieve lezers,

Wij voelden ons net echte stormchasers, maar daarover straks meer. Ik begin maar gewoon bij het begin van de dag. We hadden geen wekker gezet voor vandaag en zo waren we rond half 8 wakker. Na eerst alle socials te hebben bekeken het hele riedeltje. Dus aankleden, tanden poetsen, tussendoor de jongens wakker zien te krijgen, spullen inpakken, de jongens achter hun vodden aanzitten, verder gaan met spullen inpakken, nu echt boos worden op de jongens... Maar dan is iedereen zover en kunnen we ontbijten...

Al met al zaten we rond 9 uur in de auto, het regende nog steeds. Het was gisteravond begonnen met regenen en we denken dat het de hele nacht heeft geregend. En wij wilden vandaag een dirtroad rijden, dus we moesten wel zien te achterhalen of dat veilig was. Tijdens uitchecken heb ik die mevrouw gevraagd, zij kon er niets over vinden, maar adviseerde ons dat als we in de buurt kwamen om dan bij State Patrol te vragen. Vond ik niet heel logisch, maar okay, dat zouden we in gedachten houden. Het regende behoorlijk vanochtend en Stephan kreeg ineens allerlei meldingen op het dashbord en ook zijn stoel begon in alle hevigheid te trillen. En voordat hij iets kon zeggen was het ook allemaal weer weg. We hebben nog even de papieren nagekeken, maar konden hier niets over vinden. We gaan er maar van uit dat het een waarschuwing was voor iets (maar waarvoor, geen idee) en dat er verder niets aan de hand was. We zijn verder gereden in de regen, maar zagen in de verte al dat het lichter werd. En inderdaad, op een gegeven moment werd het droog. We kwamen aan in Blanding, de laatste grote plaats voor de dirtroad. Ik had bedacht om daar het visitorcenter op te zoeken en het daar te vragen. Stephan wilde bij het naastgelegen tankstation koffie halen en heeft mij even uit de auto gezet. Ik ben gaan vragen en die beste man stelde mij gerust dat de Moki Dugway gewoon veilig te rijden was, ze hadden geen regen gehad vannacht.

Dus ik ben naar het tankstation gelopen. Had ik trouwens al gezegd dat ik spierpijn heb in mijn hele lijf? Bij deze... Bij het tankstation hebben we allemaal wat te drinken gehaald en ik heb het stuur overgenomen. Ik heb ons gereden tot het punt waar de 261 overging op dirtroad (de Moki Dugway werd), daar heeft Stephan het stuur overgenomen. Want hoewel ik gisteren zei dat je iedere dag iets moet doen wat je eng vindt, vind ik niet dat je daarmee jezelf en anderen in gevaar moet brengen. Dus Stephan heeft ons die 3 mijl met stijgingspercentages van 10% en speldenbochten veilig doorgesleept. Voor we het wisten stonden we weer beneden. Waar ook vrij snel de Valley of the Gods begon, dat (had ik gelezen) zou ook wel de moeite waard zijn. Was wel weer een dirtroad, maar wel vlak en wel 17 mijl. We zeiden tegen elkaar, we proberen het gewoon en zien wel. Eerst leek het prima te doen, toen zat er al een hele diepe kuil in de weg. Ik ben uit de auto gestapt om te kijken of dit goed zou gaan. We wilden geen bodemplaat beschadigen, want met een huurauto mag je niet off-road rijden, dan ben je niet verzekerd. Dat wist Stephan alleen niet... We reden vrolijk verder tot er wel hele grote stenen/rotsen in de weg zaten. Dit ging wel goed, maar we begonnen toch te twijfelen aan onze beslissing, want we wisten niet wat we verder nog tegen zouden komen. Dus zijn we maar omgekeerd.

Eenmaal weer op de grote weg zijn we doorgereden naar Gooseneck State Park, waar we zowaar internet hadden en we dus even konden appen met mijn ouders. Met hen waren we hier 13 jaar geleden ook, dus even een foto gestuurd. Lars was de hele dag al heel moe en heeft veel geslapen in de auto. Maar hier wilden we even lunchen, dus moest hij er wel uit komen. Qua temperatuur was het hier heerlijk en we konden hier goed zitten, niet al te druk. Daarna verder gereden naar Mexican Hat, dit is een rots die op een sombrero zou lijken. Ik zie het nog steeds niet echt, maar goed, we hebben 'm even bekeken. Nu op naar Monument Valley, ons hoofddoel van vandaag.

Eerst een stop op Forrest Gump Point om een foto te maken midden op de weg. Deze foto hebben we al meerdere keren gemaakt, maar blijft leuk om te doen. Het is de plek waar Forrest Gump in de gelijknamige film besluit om te stoppen met rennen en weer rechtsomkeert maakt. Iedere keer tussen de auto's door de weg op om foto's te maken. Maar we hebben wel een paar leuke plaatjes... En weer verder, nu echt naar Monument Valley, daar kwamen we weer in een "file" terecht. Na een 20 minuten waren we "binnen" en konden we de auto parkeren. Hier hadden we een strijd met Lars, want die wilde de auto niet uit. En wij vonden dat hij wel even mee moest. Dat deed hij uiteindelijk ook, maar niet van harte. We hebben hier even rondgekeken en foto's gemaakt en magneetjes gekocht en zijn toen richting hotel gereden. Daar konden we inchecken en hebben we de spullen naar de 1e verdieping gebracht. Omkleden en naar het zwembad, daar aangekomen vond ik het bepaald niet warm. Dus ik ben lekker gaan liggen lezen, terwijl de jongens lekker in het water waren. Zo rond half 6 vonden we het tijd om weer naar de kamer te gaan.

We wilden namelijk eten bij Gouldings Lodge bij Monument Valley, dat is toch weer een half uur terug rijden. Dat heb ik gedaan en we zagen in de verte een mooie zandstorm. Bij Gouldings hebben we heerlijk gegeten, Navajo Taco en Fryed Bread en de jongens Chicken Tenders met patat. De magen zaten weer goed vol. Daarna snel naar buiten, foto's maken van de butte's en mittens die mooi verlicht waren door de ondergaande zon. We hebben nog even in het museumpje van de Tradingpost gekeken en daarna in de auto richting Monument Valley gereden. We zagen al dat de lucht aardig dreigend was en in de verte zagen we ook al wat bliksemflitsen. En dat was de richting die wij op moesten. Daarom voelden wij ons stormchasers, hahaha... Maar even serieus, het zag er heel gaaf uit. Aan de ene kant gitzwarte lucht en aan de andere kant blauwe wolkenlucht met ondergaande zon en ook nog een regenboog. Op een gegeven moment begon het wel heel erg te regenen en dat vond ik even spannend. Maar verder hebben we vooral genoten van de mooie gekleurde lucht.

Nu is Stephan nog even met Kenzi naar de buren een ijsje halen. De Sonic zit namelijk naast ons en daar wilde Kenzi heel graag heen. Maar ja, die jongen ziet hier van alles waar hij zo graag heen wil of altijd al eens wilde proberen, dat hij meestal nee te horen krijgt. Lars en ik blijven lekker op de kamer. Straks weer lekker slapen en morgen door naar Sedona.

We willen dan in ieder geval een stop maken "on the corner in Winslow Arizona". Ben benieuwd wie van jullie weet waar ik het dan over heb.... Kom maar door met jullie antwoorden....