De terugreis

Goedemorgen lieve lezers,

Vandaag de terugreis, de dag die 2 dagen duurt. En vanmorgen al vroeg begon voor ons. Rond kwart voor 6 ging de wekker. Als we wat leuks gaan doen niet zo’n probleem, maar dit vinden we toch wat minder. Gelukkig werkten de jongens goed mee vanochtend en zo zaten we (zonder ontbijt) rond half 7 in de auto. Het verkeer zat goed mee, dat was ook wel fijn. Scheelt misschien ook wel dat we geen snelweg hadden.

We hebben de auto afgezet bij Hertz, toch wel jammer dat we deze fijne GMC moesten achterlaten. Er werd niet eens naar gekeken, de man was zelfs verbaasd dat we bij de auto stonden. Iedereen zette de auto neer en liep gewoon weg, dat kennen wij niet. Met de shuttle-bus naar LAX gebracht door een hele gezellige vrouw. Daar de bagage afgegeven (inchecken was online al gelukt) en door de douane. Dit ging allemaal heel voorspoedig en bij de douane waren ze ook gewoon vriendelijk. Dat hebben we deze vakantie in NYC wel anders meegemaakt.

Nu konden we even een plekje zoeken voor ontbijt. We hebben allemaal iets uitgezocht wat ons wel aanstond en wilden gaan zitten. Stephan had zijn koffie op 1 tafel neergezet en we wilden 2 stoelen bij een ander tafeltje neerzetten. Toen ging het mis, Kenzi had niet door dat de koffie er stond en zwiepte die zo om met zijn rugtas. Dus Stephan terug in de rij voor nieuwe koffie en ik bij iemand om een mop gevraagd. Die beste man ging het allemaal op staan ruimen (is ook wel zijn werk, weet ik ook wel), maar ik had het ook wel willen doen voor hem. Goed, dan nu echt aan het ontbijt… Toen dat op was op naar de gate en wachten op boarden… Eigenlijk waren we ook zo aan de beurt en konden we het vliegtuig in. We zaten weer net zo als op de heenweg ergens achterin het vliegtuig.

De vlucht verliep voorspoedig. Lars heeft bijna de hele tijd zijn ogen dicht gehad, Kenzi heeft een poos liggen slapen en ook ik heb een poosje mijn ogen dicht gehad. Dus de vlucht van 5 uur was ook zo voorbij. En toen waren we in Beantown… De stad waar 2 van mijn favoriete bands vandaan komen… Het was ook wel erg leuk dat er een Wahlburgers in deze terminal zat. De restaurantketen van Mark, Donnie en Paul Wahlberg. Dus hier hebben we heerlijk zitten eten. Lars bestelde wat, zei tegen ons dat hij geen trek had (zichzelf alvast indekken) maar heeft uiteindelijk het meest gegeten van ons allemaal.

We hebben 3 uur de tijd voordat het boarden begint, dus we hebben echt alle tijd. Vandaar dat ik ook maar vast een begin heb gemaakt met het laatste verslag. We zitten nu bij gate C23 te wachten op het boarden, dat begint over ongeveer 50 minuten. Ik merk dat de vermoeidheid er aardig begint in te hakken.

Daar ben ik weer, inmiddels al vele uren verder. Zijn inmiddels thuis, hebben al even een dutje gedaan en net een hapje gegeten, de 3e was zit inmiddels in de wasmachine. Maar laat ik eerst verder gaan waar ik gebleven ben, in Boston…

Het boarden verliep voorspoedig en we zaten nu op rij 29, waar we op de eerste vlucht op rij 28 zaten. Maar nu zaten er op rij 28 mensen die we liever in een ander vliegtuig hadden gezien.. Een moeder met haar zoon en dochter, ik schat die dochter van Kenzi zijn leeftijd en dat jochie een paar jaar jonger. Die gingen zitten en hup gelijk de stoel naar achteren. Nou is dat niet zo erg, maar die dochter zat voor Lars en ging de hele tijd naar voor en weer naar achteren. Ik zou het zelf wel zo beleefd vinden om eerst even achter je te kijken, of het kan. Moeders zat voor mij, gooit de stoel ook zonder pardon naar achteren, ik kon mijn beeldscherm niet goed meer zien. Moest dus zelf ook naar achteren. Dus ik kijk eerst en ik zie dat die man achter me ligt te slapen, prima dan kan ik naar achteren. Kenzi deed op een gegeven moment zijn leeslampje aan, kreeg hij het dringende verzoek om die weer uit te doen (let wel, we hadden van die slaapmaskers gekregen). Kenzi is dan nog zo netjes om dat te doen. Blijkt ook dat moeder en zoon de hele tijd naar achteren zaten te kijken naar Kenzi. En als kers op de taart kreeg ik, vlak voor de landing, een croissant achter in mijn huig gedrukt… Moeders was weer met de stoel naar voren gegaan en ik zat een chocoladebroodje te eten en op het moment dat ik een hap wil nemen, duikt moeders weer naar achteren toe…

Goed, frustratie van me afgeschreven. We waren weer in Nederland, Lars en Kenzi moe en beroerd en Lars ook nog last van zijn (geopereerde) oor. Heel Schiphol doorlopen voor de paspoortcontrole. Dan mag je ook nog eens in de langste rij, want voor de EU-paspoorten hadden ze 1 ambtenaar beschikbaar. Voor de overige paspoorten wel 3 ambtenaren. In Amerika is het andersom, daar hebben ze een hele rij voor de US-citizens en voor de non-US-citizens veel minder waardoor die rij langer is. Zo voel je je bij allebei niet welkom, hahaha… Vervolgens moesten we weer het hele eind terug lopen door Schiphol om de bagage op te halen. Die lag inmiddels al op de band, zo lang duurde het. Ondertussen waren opa en oma ook al gespot. We hebben snel de bagage van de band gehaald en zijn naar mijn ouders gelopen. Wat waren we blij ze te zien!!! Zijn we blij dat we thuis zijn??? Mwah…

Lieve volgers, het zit er weer op voor deze keer. Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor het volgen en het reageren. Het is zo leuk om iedere ochtend jullie reacties te lezen, jullie hoorden ook echt bij ons ochtendritueel… We hopen tot over 2 jaar en stiekem hopen we dan dat we nog 2 mensen extra mee hebben…