Op ontdekkingstocht in the City of Angels

Goedemorgen lieve lezers,

Daar waren we weer, vanuit de "City of Angels". We hebben vannacht allemaal een stuk beter (en sommigen zelfs heerlijk) geslapen. Het wordt steeds lastiger om de jongens 's morgens wakker te krijgen, dat wordt nog wat over 2 dagen als we echt rond 5 uur ons bed uit moeten. Maar goed, ook vandaag zijn ze, na enig aansporen, hun bed uit gekomen. En waren ze op een gegeven moment ook klaar voor het ontbijt. Het ontbijt was weer prima, echt zoals we het de laatste weken gewend zijn. Dat betekent ook weer wafels erbij, daar wordt Kenzi altijd blij van. Helaas was er geen pindakaas, maar gelukkig hadden we onze pot nog niet weg gedaan. Dus die heeft Lars maar even opgehaald. De ontbijtruimte was niet groot, maar we hebben een tafeltje kunnen bemachtigen. Na het ontbijt hebben we even onze route uitgestippeld voor vandaag, want we hadden een aantal adresjes waar we langs wilden rijden. En omdat LA zo ontzettend groot is wilden we dat wel in een logische volgorde doen.

Dus eerst naar het California Science Centre, kijken of er al wat te zien was van de space-shuttle. Ze zijn momenteel een gebouw aan het bouwen waar die in komt te staan. Ze hebben eerst de shuttle neergezet en daar bouwen ze het gebouw omheen. Stephan hoopte dat de shuttle zichtbaar zou zijn, maar helaas, die was ingepakt. Volgende stop was naar het huis van Joey McIntyre, 1 van de leden van New Kids on the Block. Dat hij niet thuis zou zijn wist ik wel, ze zitten momenteel in de laatste week van de tour. Maar ik vond het wel tof om te zien waar hij woont. Ik heb geen foto gemaakt, maar wel een filmpje. Die ga ik niet met jullie delen, hahaha...

Kenzi meldde ons dat hij naar de wc moest en ik wist dat er in de buurt ergens een Target moest zitten, dus navigatie ingesteld op Target en daarheen gegaan. Konden we gelijk wat boodschappen doen. Volgende stop was Griffith Observatory, vanaf hier heb je een mooi uitzicht over LA en ook op de Hollywood letters. We moesten de auto iets verder parkeren dan de vorige keer en omdat het hoog ligt, moesten we een stukje bergop. Dat was weer even pittig, maar moeke is weer boven gekomen, hahaha... Het uitzicht is echt gaaf, het hele dal, allemaal huizen, hoge torens, helemaal volgebouwd. En je ziet ook zo mooi hoe de straten lopen. Dit keer hebben we ook even binnen gekeken, het is een soort sterrenwacht "on steroïds". Daar binnen hangt een pendulum die bewijst dat de aarde draait. De man kon het erg interessant uitleggen, maar ik kan het jullie niet navertellen hoor. Je had er bij moeten zijn... We hebben nog even verder gekeken, het ging helemaal over de seizoenen, maanstand, eb en vloed en al die dingen die daarmee te maken hebben. Vooral Kenzi en Stephan vinden het erg interessant. Maar ik moet zeggen, het was ook wel een heel mooi gebouw van binnen. Dus ik vond het niet vervelend om er rond te lopen. Na een poosje begonnen er een paar trek te krijgen. Kenzi wilde nog blijven want er was nog een demonstratie van de Tesla coil. Deze heeft hij niet gewonnen en nu weten we nog niet wat Tesla coil is. Het had in ieder geval niets met auto's te maken, hahaha... Dus we liepen maar weer naar de auto terug.

Navigatie ingesteld op de dichtstbijzijnde Subway, auto ergens langs de weg geparkeerd en even lekker een hapje eten. Het was hier heel rustig, we waren de enigen en ze hielpen ons met hun tweeën. Toen de magen gevuld waren stond eigenlijk het huis van Robbie Williams op de planning. Maar ik had bedacht dat dat morgen ook wel kon in combinatie met de andere dingen die we nog op de route hadden. Dan konden we nu naar downtown LA rijden, want daar speelt GTA zich voornamelijk af. En dat is toch de reden dat we in LA zijn geëindigd, omdat Lars graag GTA speelt en hoopte het te herkennen. Volgens mij is het deels gelukt, bij sommige dingen zij hij dat hij het herkende. Oh, dan komt er nu een tunnel en ja hoor dan was er een tunnel. Maar dan heeft dit park gekleurde blokken staan. Reden we er omheen en ja hoor, stonden gekleurde blokken. Ik vroeg of Lars er nog rond wilde lopen, maar rondrijden vond hij genoeg. Ik vond het wel leuk dat we hier ook een keer zijn geweest. Dit was voor ons ook onbekend terrein.

Trouwens, we reden vandaag alles op navigatie, maar die stuurt ons continue de freeway op, waar het continue vast staat. Dus wie is de echte navigator? Juist, dat ben ik... Ouderwets kaart erbij, bril op (want die letters zijn echt zo klein) en vertellen waar we heen moeten. En ik kan je zeggen, ik ben het nog niet verleerd.

Na de tour door GTA-land zijn we terug gereden naar het hotel. Daar gingen de zwemkleren weer aan en doken we allemaal het zwembad in. Of, nou ja duiken... We gingen allemaal het zwembad in... De een wat langer dan de ander... Toen ik afgekoeld en daarna weer opgewarmd was ben ik op een stoel gaan zitten lezen. De jongens waren er op een gegeven moment ook klaar mee en waren al terug naar de kamer. Wij volgden een poosje later. Dan is het altijd even ieders wat voor zichzelf doen. Daarna klaarmaken en op naar het restaurant voor wat eten. Eigenlijk zijn onze dagen redelijk hetzelfde telkens... We wilden vandaag bij TGI Friday's eten. Dat zou met de auto zo'n 9 minuten rijden zijn... Het was druk, vooral richting de Hollywood Bowl en die kant moesten we op. We wisten dat TGIF in een hotel zat en we hadden het vrij snel gevonden. Door de drukte duurde het wel langer dan de voorspelde 9 minuten. Toen we er langs reden zagen we dat parkeren een ding zou worden. Er was een event in de Hollywood Bowl en daardoor probeerde iedereen die een stukje parkeerterrein had (voor wat voor doeleinde dan ook) er nu een slaatje uit te slaan. Ze vroegen gewoon $50,00 voor parkeren. Dat gaan we dus niet doen. Stephan zei al, ik kan jullie ook afzetten, dan breng ik de auto terug naar het hotel en loop ik jullie kant op. Want ja, achteraf was lopen wel een optie geweest. Maar dat vonden wij niet leuk. Dus besloten we in overleg met de jongens om vandaag te gaan eten bij Hard Rock Café op Hollywood Boulevard en dan eventueel morgen naar TGIF te gaan. We zagen al dat er morgen weer een event is, dus we moeten maar even kijken wat we doen...

Zo gezegd zo gedaan, auto terug gebracht naar het hotel en te voet naar het restaurant. We hebben gelijk van de nood een deugd gemaakt en zijn op zoek gegaan naar de Walk of Fame ster van Michael Jackson. Ondertussen werden er meerdere andere sterren op de foto gezet van mensen die ze kennen. Ook konden we nu bij de hand- en voetafdrukken bij Manns Chinese Theatre (waar gisteren de rode loper was). De conclusie van Kenzi, de Amerikanen hebben maar kleine voeten. Conclusie van Lars, zijn voeten zijn net zo groot als die van Will Smith en geloof me wat heeft die man grote voeten... Nu was het tijd om te gaan eten. We hebben allemaal wat lekkers uitgezocht. Kenzi en ik hebben besloten om weer samen wat te delen. Toen het eten kwam bleek het niet zoveel te zijn, maar uiteindelijk hadden we er precies genoeg aan. Kenzi en ik hebben nog even alle memorabillia bekeken. Na het eten wilden de jongens nog een ijsje, dus liepen we naar de Ben & Jerry winkel. Toen wilden ze ineens naar de Walgreens, daar een ijsje halen. Dus daar heen gegaan. Daar hebben ze uiteindelijk geen ijsje gehaald, maar ik heb daar wel iets bijzonders gezien... Daar liep voor ons een dame naar binnen (ik vermoed dakloos, maar vond haar er in eerste instantie niet zo uit zien), ze liep recht op de slippers af, pakte een paar van het rekje, trekt alle kaartjes en dingetjes er af, trekt haar eigen slippers uit, trekt die van de winkel aan... Toen schrok ik een beetje en ben snel doorgelopen. Ik weet niet wat ze verder nog gedaan heeft en ik vond het lastig wat ik moest doen. Ik zag ook niet echt medewerkers lopen. Toen ben ik naar Stephan gegaan en vertelde hem het verhaal. Stephan vond dat ik het moest melden, ik vond het zelf heel lastig. Ze was immers ook nog niet buiten... Maar haar bedoelingen waren heel duidelijk. Toen zag ik haar richting uitgang lopen, maar ik dacht dat er een medewerkster achteraan liep, dus ik verloor mijn aandacht. Achteraf bleek dat dat geen medewerker was. We liepen weg en ik zag echt nog de kaartjes en haar oude slippers op de grond liggen (bewijsmateriaal). Ik heb het maar zo gelaten, ik wilde die heisa niet aan voor een paar slippers, misschien heel slecht...

We zijn toch weer naar Ben & Jerry gelopen, want de jongens wilden toch daar een ijsje halen. Dus dat hebben we gedaan, die zijn ter plekke even opgegeten. Toen konden we weer terug naar het hotel. Toen we tegenover het hotel stonden dacht Stephan dat hij wel daar over kon steken. Maar Sunset Boulevard is een behoorlijk drukke straat, dus ik zei, ik ga wel (10 meter verder) bij het verkeerslicht oversteken. Uiteindelijk besloten de mannen dat dat wel het verstandigst was. Tijdens het oversteken wees Kenzi ons op een grote oranje bol aan het eind van de straat, dat lijkt de maan wel zegt hij. Dus ik weer terug oversteken, kijken, ja ik denk dat je gelijk hebt. Dan wil ik die op de foto zetten, weer wachten tot ik over mocht steken. Camera in de aanslag, oversteken, wilde ik midden op de straat de foto gaan maken. Komt er een politieauto aan, die zet ineens, vlak voor mij de sirene en lichten aan. De tandjes, wat schrikken zeg. Dus ik stopte, kon hij doorrijden. Wachtte hij eerst nog even en reed toen door. Ik aan de overkant weer wachten tot ik kon oversteken, foto maken doorlopen. Ondertussen was Stephan weer terug gekomen, hij wilde ook kijken. Dus weer oversteken, weer foto's maken, weer terug oversteken. Ik heb geloof ik wel 5x de weg overgestoken, maar ik heb de maan er op...

Dus zo maar even kijken of ik wat kan met die foto's... Het was weer een enerverende dag, LA blijft een bijzondere stad moet ik zeggen...