Zoute bedoening hier....

Na een korte en onderbroken nacht besloot ik om kwart voor zes dat ik er klaar mee was. Ik zou jullie gaan voorzien van jullie dagelijkse stukje vermaak. Daarmee werd ook gelijk de rest van het gezin wakker. Daar waar Stephan zich nog even weer omdraaide pakten de jongens gelijk hun telefoon. Kenzi was weer helemaal opgeknapt zei hij. Gelukkig maar...

Nadat ik jullie voorzien had van een stukje (beetje veel, zag ik achteraf) tekst heb ik me ook klaargemaakt om naar het ontbijt te gaan. Daar was helemaal niemand, maar ja het was dan ook nog maar 7 uur. Het ontbijt was prima, echt Amerikaans en zelfs wafels erbij... Dus onze buikjes waren snel weer vol. De een had er wat meer ingestopt dan de ander. Na het ontbijt was het tijd voor dat waar we ons allemaal gigantisch op verheugd hadden, een bezoek aan de Wallmart.

Die zit relatief dicht bij het hotel, dus we waren er zo. Helaas, mijn telefoon maakte niet meer gelijk verbinding met de WiFi, maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden een mooi lijstje voor de boodschappen en de kar was ook vrij snel gevuld. Kenzi heeft zich staan vergapen bij de wapen afdeling, Stephan bij de bierafdeling en Lars bij de Nerfafdeling. En ik, helaas er was geen wijnafdeling dus ik was er snel klaar mee ;)

Zo hadden we rond 9 uur de boodschappen al weer binnen, met de nodige plastic tasjes (want ja, dat zijn ze nog niet verleerd) in de auto gingen we terug naar het hotel. Daar hebben we de koelbox gevuld met ijs en picknick spullen en gingen we op naar de Bonneville Salt Flats. Een grote zoutvlakte, waarvan we het ontstaan nog steeds niet weten (eigenlijk gewoon te lui om het op te zoeken). Na een uur en een kwartier rijden kwamen we bij een "rest area" en daar was ook gelijk het uitkijkpunt. Dus de auto geparkeerd, reden we nog langs een gouden (is echt goud) Cybertruck van Tesla. Ik had de stille hoop dat we een Cybertruck zouden gaan zien dit jaar, gelijk op de eerste dag al gelukt...

De Bonneville Salt Flats, wat vond ik daar van??? Het was wel echt heel gaaf om geweest te zijn, mooie locatie om foto's te maken... Maar of ik er weer zo'n eind voor zou gaan rijden??? Nee, dat niet... Het was wel echt een bizar landschap, net sneeuw maar dan keihard... En Stephan heeft geproefd, het was goed zout... Hier merkten we ook dat de temperatuur aardig opliep. We hebben even op ons gemak wat foto's gemaakt. Kenzi liep wat eerder terug naar de schaduw en wij volgden niet veel later.

Nu mocht ik achter het stuur, yes... We zijn nog even naar de Speedway gereden, hier zouden morgen weer races gedaan worden op de zoutvlaktes. Er stonden een heleboel mooie oude auto's maar we wilden allemaal wel weer richting hotel. Dus dat hebben we gedaan, onderweg nog ergens gestopt. Ik kon de ogen haast niet open houden dus wilde het stuur weer overgeven aan Stephan. Toen hebben we gelijk even geluncht. Daarna ben ik achterin gaan zitten op de plek van Kenzi en heb ik even de ogen dicht gedaan. Na een uurtje waren we weer bij het hotel en ben ik op bed gaan liggen om nog weer even te gaan slapen. Dat lukte volgens mij ook wel aardig. Behalve dan dat de jongens behoorlijk aan het klieren waren. Maar goed, ik kon er even weer tegenaan. Rond een uurtje of 3 zijn we weer in de auto gestapt en richting SLC gereden. Even langs Temple Square, dat is nu een gigantische bouwput, daar konden we niet heen. Daarna door naar State Capitol van Utah, waar we er eerst niets meer van herkenden. Bleek dat we een verdieping te laag waren, toen we een verdieping hoger waren herkenden we het wel weer... Blijft een indrukwekkend gebouw hoor...

Toen we hier uitgekeken waren nog even wat magneetjes geshopt bij de souvenirwinkel en door naar the Gateway. Hier zaten jaren geleden heel veel winkels en restaurantjes. Maar daar konden we nu niets meer van terug vinden. Het viel ons heel erg tegen. Maar goed, ze hadden hier een soort foodhal, waar we allemaal iets heerlijks hebben besteld. Goede koude cola en water erbij en onze magen konden er weer even tegen. Tijdens het eten merkte ik dat ik behoorlijk aan het afkoelen was, ik begon weer moe te worden. Kenzi ook, die lag alweer languit op de bank... Dus na het eten de auto maar weer opgezocht en terug naar het hotel.

Daar hebben we even de koffers opnieuw gerangschikt, nu heeft iedereen zijn eigen koffer, wel zo gemakkelijk. Doordat de jongens zo goed meehielpen waren we daar ook zo klaar mee. En kon ik snel beginnen met dit verslag. Nu nog proberen om zo lang mogelijk wakker te blijven om de jetlag te boven te komen. We wensen jullie allemaal een fijne dag. Wij hebben morgen een pittige rijdag voor de boeg, maar we gaan naar Yellowstone NP, dat is zeker de moeite waard. Tot morgen maar weer..