What the Fox???

Goedemorgen allemaal,

Deze ochtend begon niet al te vroeg, uurtje of 8 volgens mij. De jongens wakker gemaakt en langzaamaan ons klaargemaakt om op stap te gaan. We wilden vandaag Johnston Canyon gaan doen. We moesten de camper op de RV-site zetten (parkinglot 2), alle spullen bij elkaar gepakt en vol goede moed op stap. Het is een saaie hike om te wandelen omdat het een aangelegd pad is. Het was ook nog eens heel druk, maar ook dat wisten we dus daar moesten we doorheen kijken.

Op een gegeven moment vroegen 3 oudere mannen of ik een foto van ze wilde maken, want ik was een professional volgens hun (omdat ik mijn camera mee had). Ik heb ze maar even uit die droom geholpen en gezegd dat het al snel heel wat lijkt. Maar tuurlijk wilde ik wel wat foto’s maken van ze. En later ook nog een paar foto’s van een ander gezin, ook dat doen we met liefde. We waren mooi in het Engels aan het praten en toen ik weer naar Lars en Kenzi liep zeiden ze dat dat een Nederlands gezin was, oeps… We kwamen aan bij het eerste uitzichtpunt op de Lower Falls, daar stond een rij om een foto te maken, niet normaal… Dus we zijn maar doorgelopen en iets hoger was ook een mooi plekje om een foto te maken van de waterval. Daar waren ook wat nieuwsgierige chipmunks, die bijna je broek in kruipen.

Nu weer verder, naar de Upper Falls, nog ruim 1,5km lopen. Ook daar was weer een punt waar een gigantische lange rij stond. We spraken iemand die zei dat de rij een half uur zou duren. Ja, dahaag, dat gaagn we niet doen. Wederom iets verderop was een mooi punt waar je nog dichter bij de waterval was. Ook daar werd door iemand een uitgebreide fotoshoot gehouden. Maar op een gegeven moment was ze klaar en kon iemand anders een foto maken. En daarna, ja hoor, hup was die dame weer om verder te gaan met haar fotoshoot. Wij stonden erbij en keken er naar. Ze trok zich er niets van aan, haar vriendin was druk met foto’s maken en het hield maar niet op. Ik was er klaar mee en ben pal naast haar gaan staan om zelf ook foto’s te maken. Toen duurde het niet zo lang meer en zijn ze weg gegaan. Niet zo netjes van mij, maar anders hadden we er nu nog gestaan.

Nu konden we aan de terugweg beginnen en die duurde maar en duurde maar…. Mijn voeten deden pijn, ik was kortademig, mijn bekken begon op te spelen. Oftewel ik voelde me niet geweldig… Op een gegeven moment hoorde ik een stem precies de klachten opnoemen die ik ook had. Ik twijfelde even of het een stem in mijn hoofd was of iemand die achter mij liep… Maar ook aan deze wandeling kwam een einde. We konden door naar de volgende stop. Eerst ergens een plekje zoeken om even te lunchen. We stonden vlakbij een picknicktafel en hebben lekker alles naar buiten gesjouwd, zoals we gewend zijn… (alleen nu met een gebakken eitje erbij)

Na de lunch weer door, volgende stop zou in Kootenay NP zijn bij Marble Canyon. Op aanraden van de jongedame in het visitor center gisteren. Goeie tip, leuke hike met geweldig zicht op de kloof waar het water doorheen denderde. We zijn tot het eind gelopen en daarna wel vlug weer terug want Kenzi zat alleen in de camper op ons te wachten. Opeens zei Stephan (of ik, ik weet het niet meer) hoe lekker zou het zijn om even met je voeten in het water te gaan. Vlakbij de parkeerplaats zagen we een gelegenheid waar dat kon. Ik ben er vast gaan zitten en Stephan heeft een handdoek opgehaald en Kenzi kwam ook nog even mee. Ondertussen had ik mijn voeten al in het ijskoude gletsjerwater gedaan. Heel even maar, want het deed pijn zo koud was het… Kenzi heeft niet eens zijn voeten in het water gehad, die vond het gelijk al te koud. Stephan wel, die heeft ook even zijn voeten laten afkoelen, wat was dat lekker zeg…

We hadden nog 1 laatste stop op de planning staan voor vandaag. De Paint Pots, iets verder langs de weg waar Marble Canyon ook zat. Nu wilde Kenzi wel mee en Lars niet, prima ook dit is maar een korte hike…. Het zou een easy hike zijn, dus Stephan verwachtte geen hoogteverschillen. Die waren er wel, maar ik ging dom door. Via een brug de rivier oversteken om daar aangesproken te worden door wat meiden, of we ook bearspray bij ons hadden. Euhm, nee, die ligt in de camper. Nou, er liep daar een beer!!! Dus Stephan is gelijk terug gegaan om de spray te halen. Die meiden liepen door en een ander stel sprak ons ook al aan, die waren goed geschrokken. We waren op de brug gaan wachten, we dachten daar komt de beer vast niet zo snel op. Verderop op de brug zagen we allemaal mensen kijken en filmen… Dus we vroegen, zien jullie ‘m? Ja, daar in de bosjes!!! En ja hoor!!! Onze 3e beer struinde heerlijk aan de kant van de brug waar wij naartoe wilden, hij stak net het pad over toen Stephan er ook alweer was. En vrij snel verdween hij/zij in de bosjes. Leuk, nu zien we ‘m niet dat is ook wel eng… Wat gaan we doen? De wandeling afmaken of terug? We wilden allemaal wel verder lopen, maar ik vond het best wel spannend om dat met ons 3-en te doen. Gelukkig kwam daar nog een stel aangelopen die gingen ook verder. Ze waren heel chill, maak je niet druk het was maar een zwarte beer, die doen over het algemeen niets… We keken nog een keer om naar de brug (zo’n 10 meter achter ons) en daar liep mevrouw/meneer wel, hij wilde de brug oversteken. Was de trap al op, maar er stonden nog allemaal mensen op de brug. Er werd geschreeuwd om ‘m af te schrikken, maar daar trok ‘ie zich niets van aan. Hij liep gewoon door, totdat er iemand toch maar bearspray gebruikte. De beer schrok ging terug onze kant op, oh nee!!!! Maar de beer wilde echt naar de overkant en sprong zo het water in en zwom naar de overkant. We zagen iedereen wegrennen en wij liepen maar door. Het was een pittige (korte) hike, naar een mooi stukje wat in de verte iets aan Yellowstone deed denken door de oranje kleuren. Ik zat ondertussen continue met die beer in mijn hoofd, want Lars was alleen in de camper op de parkeerplaats. En wij moesten ook die kant weer op. We zouden zo de beer weer tegen kunnen komen, dat vonden we toch wel spannend alle 3. Maar we zijn de beer niet meer tegen gekomen en kwamen weer veilig bij de camper aan. Man man man, wij hadden Lars wat te vertellen!!! Hij was niet onder de indruk, beetje jammer dit…

Vol adrenaline startte Stephan de camper weer en zijn we terug gegaan naar Banff om daar nog wat boodschappen te gaan doen. Omdat de camper bijna nergens geparkeerd kan worden heeft Stephan ‘m aan de kant van de weg gezet waar we een kwartier mochten staan. Hij is in de camper gebleven en ik ben met de jongens naar de supermarkt gelopen (lees: gestrompeld) om de boodschappen te doen. Die waren zo gedaan, de jongens hebben nog een zak chips gekocht van 750gram, de zak is zo groot als Kenzi zijn romp!!! Nu weer terug op de camping, zo een hapje eten en vanavond niet te veel meer.

Ik dacht dat na het vorige stuk we vanavond rust zouden hebben. Maar, Stephan, Lars en ik zaten aan de picknicktafel met ons bordje eten voor onze neus toen er ineens op zo’n 5 meter een vos langs kwam lopen!!! Ik wist niet dat ik die op mijn wishlist had staan, maar die heb ik er gelijk op gezet en afgevinkt, wat een schattig beestje (op afstand dan)…

Morgen beginnen we echt rustig aan en hebben we eigenlijk niets bijzonders op de planning staan. Dus tenzij we een beer tegen komen, wordt het een kort verslag, hahaha…

Voor jullie een fijne dag vandaag!!!