Het einde van de tunnel...

Goedemorgen allemaal,

Zo de laatste volle dag zit er bijna op en hoewel ik op een laatste vakantiedag toch altijd al spanning heb voor de terugreis en alles wat daarbij komt kijken heb ik wel genoten van deze dag.

Vanochtend niet al te laat wakker geworden, de jongens wel even flink moeten aansporen om hun bed uit te komen. Stephan was wezen douchen en had daar een Nederlandse man gesproken die een beetje verbaasd was dat ze nergens water hadden. En dat het water uit de kraan niet drinkbaar was. Omdat wij gisteren nog een tray van 16 flesjes gehaald hadden bood Stephan aan dat ze wel een aantal flesjes van ons konden krijgen. Wij krijgen dat toch niet op. Vond hij in eerste instantie niet nodig, maar later stond hij met zijn dochtertje bij ons bij de camper, ze vonden het toch wel prettig om wat water te krijgen. Dus die hebben we ze  mee gegeven, ook hebben we die dochter nog wat tips gegeven qua ontbijt, Poptarts. Toen ze zag wat dat was wist ze gelijk dat ze dat ook wel wilde. Wij hadden niets meer over, anders had ze wat meegekregen. Kortom, even gezellig staan kletsen.

Toen ze weg waren ben ik even echt boos geworden op de beide jongeheren, die lagen nog steeds in bed. Eindelijk kwam er beweging in. Lars had alleen heel erg keelpijn en Kenzi had geen zin in ontbijt. Dus ze hebben beide weinig tot niets gegeten. Daarna was het snel alles afkoppelen en met piepende bandjes van deze campground (grapje, ik reed echt heel zachtjes). We moesten door Kelowna en ik reed en het was best druk. Maar toch had ik oog voor dat hertje dat ergens op de stoep liep. Kwam waarschijnlijk door de oranje sportauto die iets uitweek om het beestje niet te laten schrikken. Later hoorde ik een mevrouw mopperen over als je niet kan rijden dat je niet achter het stuur moet kruipen, dat vond ik niet leuk, ik dacht dat ze het tegen mij had. Maar we konden niet ontdekken waar het vandaan kwam. Stephan zei dat het niet over mij ging, maar ik vond het niet leuk meer om te rijden. Maar ik moest wel door, onderweg naar een Walmart. Alweer hoor ik jullie denken, ja, Kenzi was eerder deze vakantie zijn oortjes kwijt geraakt (what else is new). Hij kon al die tijd de koptelefoon van Stephan gebruiken, maar die wil Stephan in het vliegtuig zelf gebruiken. Dus moest er voor Kenzi iets nieuws komen en dat waren we gisteren vergeten.

Gelukkig was er een tweede Walmart in Kelowna, waar ik verder zonder moeite heen reed. Daar snel even wat uitgezocht en afgerekend en we konden weer verder. Toen ik (na een langzaam rijdende file) de snelweg opreed zag ik twee keer een Osprey op een lantaarnpaal zitten en gelijk daarna zat er eentje op het asfalt op de vluchtstrook. Vet cool om die van zo dichtbij te zien. Na een klein uurtje voelde ik mijn oogleden wat zwaar worden, dus ik ging er bij de eerstvolgende afrit war koffie te krijgen was af (dan kon Stephan een koffie halen en ik hot chocolat). Nu nam Stephan het stuur over, ik was wel redelijk over mijn vermoeidheid heen dus ik heb niet geslapen. Daardoor zagen we allebei de bosbranden langs de weg, je zag de rook tussen de bomen uitkomen op 3 verschillende plaatsen. Zo dichtbij hadden we het deze vakantie nog niet gezien. Het was ook al een tijdje te ruiken. Dit waren maar kleintjes, maar er hing al een blusheli in de lucht, die we later ook nog water zagen halen uit de rivier waar we langs reden. Erg indrukwekkend weer.

Onze tussenstop was Coquihall Canyon Provincial Park om daar de Othello tunnels te gaan bekijken. Dit was een zeer korte wandeling met schitterende uitzichten. Het leuke was dat de jongens voor de wandeling echt aan het mopperen waren, het zou maar beter niet langer dan 10 minuten wandelen zijn, anders ging Lars terug. Kenzi was ook erg duidelijk, hij had er ook geen zin meer in. Tijdens het wandelen liepen ze continue vooruit (en elkaar klieren, het is echt tijd dat ze elkaar even niet van zo dichtbij meemaken) en weer terug. Overal kijken en foto’s maken en niks geen gemopper meer. Zo zijn we tot het einde gelopen (het waren maar 5 tunnels) en weer terug. Voor de eerste tunnel konden we naar beneden naar de rivier, dat wilden ze natuurlijk ook. En het leek mij ook wel lekker om even de voeten in het koude water te doen. We hadden geen handdoek bij ons, maar aan de lucht zouden de voeten ook wel drogen. Dus Kenzi en ik hebben lekker de sokken en schoenen uitgetrokken en dompelden onze voeten in het koude water. Even er doorheen en daarna was het heerlijk. Even in stilte genieten (al die andere mensen maar even negeren) en terugdenken aan de mooie momenten van deze vakantie. Want wat waren dat er veel, gelukkig hebben we het verslag nog (en de foto’s natuurlijk). Maar ook nu moesten we weer verder. Dus die voetjes uit het water en even in het zonnetje, een beetje helpen en zo konden we de sokken en schoenen weer aantrekken. Eenmaal weer bij de camper is Stephan weer achter het stuur gekropen en heb ik wel even de ogen dicht gedaan. Ik was niet de enige, ook de jongens hadden (zoals bijna de hele vakantie) de ogen dicht.

Toen Stephan afremde nadat hij de snelweg afreed werd ik wakker, het was nog 3 minuten en we waren bij de camping. Het inchecken was ook zo gedaan en de plek was zo gevonden. Daar even half installeren en Kenzi en Stephan zijn gaan zwemmen. Lars heeft de afwas gedaan en ik ben begonnen met inpakken. Lars heeft me daar later mee geholpen, wel fijn. Toen Kenzi en Stephan terug waren was bijna alles ingepakt, Stephan heeft me met de laatste dingetjes nog even geholpen. Nu alles wat we al konden inpakken ingepakt is is het tijd om de boel weer af te koppelen. We zouden uit eten gaan. We hadden een aantal restaurantjes gevonden in Rosedale waarvan Wildcats grill me het meeste aansprak. En die was ook zo gevonden. Parkeren van onze unit was ook geen probleem. Toen we daar binnen kwamen kwam er niemand om ons te helpen. Bleek dat ze dachten dat we bij een andere groep hoorden. Maar we mochten een tafel uitzoeken. Lars wilde graag binnen zitten, dus dat hebben we gedaan. We hebben allemaal wat lekkers uitgezocht en besteld. In de tussentijd heeft Stephan er even voor gezorgd dat we ingecheckt werden voor morgen (en we bij elkaar zitten), dus dat is een last van mijn schouders. Het eten kwam en wat hebben we allemaal lekker zitten smullen. Ik zat helaas vrij snel vol, maar het smaakte heerlijk. Lars had chicken tenders met friet en die blijft dooreten zolang het bord voor zijn neus staat, terwijl hij al wel vol zit. Kenzi begon als een volleerde chef aan zijn Sirloin steak en deze kon hem bekoren. Stephan had een chickenburger en ook die ging er goed in.

Toen kwam de rekening, dat was even schrikken zeg!!! Als in, hebben ze wel alles berekend? Dit kan niet voldoende zijn… We waren (zonder fooi) $120,00 kwijt, omgerekend 18 euro p.p. Het valt ons heel erg mee wat we telkens kwijt zijn hier in Canada. Behalve de benzine, maar dat komt misschien ook omdat het om zulke grote bedragen gaat in1 keer. Nu weer terug op de camping, mijn laatste verslag vanuit Canada typen. Ik ga het wel missen om iedere dag jullie reacties te lezen.

Voor jullie een fijne dag allemaal, het laatste verslag zal vanuit Nederland zijn en laat waarschijnlijk een paar dagen op zich wachten…